Ίσως όχι τώρα

Το καλοκαίρι το αγαπούσα πάντα. Ήταν η εποχή που, όσο όμορφη κι αν ήταν η ζωή σου το χειμώνα, την έκανε λίγο ομορφότερη. Ο αέρας μυρίζει αλλιώς το καλοκαίρι, οι άνθρωποι φέρονται αλλιώς και εμένα μου αρέσει πολύ αυτό το "αλλιώς". Ακόμα και οι καλοκαιριάτικες μέρες που δεν σου άρεσαν, που ήταν αδιάφορες ή και κακές, έχουν την ίδια αύρα. Όταν τις φέρνεις στο μυαλό σε μέρες σαν κι αυτή, πάντα χαμογελάς λίγο παραπάνω.
Κι εγώ, που τόσο συμπαθούσα τα καλοκαίρια, αυτό δεν ήθελα να έρθει. Γιατί το κακό με τα καλοκαίρια είναι ότι όταν περάσουν -και περνάνε γρήγορα τα άτιμα- φέρνουν το χειμώνα. Κι εγώ φοβόμουν όλους τους επόμενους χειμώνες, ανεξαιρέτως. Χρειάζομαι τόσο απεγνωσμένα πολύ κάποιες καλοκαιρινές μέρες, μα όχι καλοκαίρι. Κι αν είχα την ευκαιρία, θα πήγαινα να ζήσω ξανά όλους τους χειμώνες, μαζί με τα καλοκαίρια τους, από το 2010. Και αυτή τη φορά θα ήξερα τι να κάνω, τι να πω και σε ποια χρονική στιγμή. Μα ακόμη κι αν τα ζούσα χωρίς καμία αλλαγή, πάλι θα γύριζα...
Είναι τόσο εγωιστής αυτός ο φόβος που με διακατέχει. Και δεν υπάρχει καλύτερη λέξη να τον περιγράψει.

Όλα!

Ήταν γοητευτικοί οι άνθρωποι που ζητούσαν κάτι πολύ συγκεκριμένο. Εκείνοι που έψαχναν συγκεκριμένες εμπειρίες και ήταν "κολλημένοι" με μια πόλη, ένα χρώμα, μία ταινία... Τα έχουν σκεφτεί όλα, τα έχουν οργανώσει όλα και είναι αποφασισμένοι. Ξέρεις τι να περιμένεις ανά πάσα στιγμή. Ναι, είναι αλήθεια γοητευτικοί..
Μα εγώ αγαπάω  τους άλλους... Αυτούς που θέλουν να τα κάνουν όλα και να τα ζήσουν όλα! Θέλουν να ρουφήξουν τη ζωή, μην τυχόν και μείνει κάτι που δεν έζησαν. Απαιτούν να έχουν άποψη επί παντός επιστητού και αν μπορούσαν θα βρίσκονταν σε πέντε μέρη ταυτόχρονα να κάνουν δέκα ξεχωριστά πράγματα και να παίρνουν είκοσι διαφορετικές αποφάσεις. Λατρεύω τους λίγο τρελούς, που κάποιοι δεν τους παίρνουν και πολύ στα σοβαρά. Εκείνους που αλλάζουν γνώμη, αλλά μπορούν να την υποστηρίξουν. Τους αγαπώ, αφού έτσι κι αλλιώς δεν τους αγαπούν πολλοί. Και τους αγαπώ γιατί τους είναι αδιάφοροι πόσοι τους αγαπούν.

Μηδένα προ του τέλους...

Υπήρχε μία διάσπαρτη επιθετικότητα στην ατμόσφαιρα. Όσους χώρους κι αν άλλαζες σε ακολουθούσε. Υπήρχε κάτι κακό, που διαλύει οτιδήποτε.
Κι εγώ που τα είχα σχεδιάσει όλα τόσο καλά, που τα είχα βρει με όλους, με όλα και κυρίως με τον εαυτό μου, που ήξερα τι να κάνω, που ήλπιζα, που χαμογελούσα, που είχα επίγνωση της κατάστασης, εγώ που είχα πει πως θα τα παλέψω όλα δεν ήμουν ικανή τελικά να αντιμετωπίσω αυτή την επιθετικότητα. Και δεν ήξερα τι να κανω, ούτε σε τι να ελπίσω, ούτε τι να προβλέψω.

Nothing Personal

Το πρόβλημα είναι η καλή μου μνήμη. Δηλαδή δεν ξέρω αν είναι ακριβώς πρόβλημα, αλλά πολλές φορές δεν μου αρέσει καθόλου.
Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι μπορώ να θυμηθώ εύκολα πολλά πράγματα και με αρκετές λεπτομέρειες. Όχι απαραίτητα κοσμοϊστορικά γεγονότα, καλά ή κακά, τα περισσότερα ίσως είναι εντελώς ασήμαντα.
Μπορώ ακόμα να αναπαραστήσω διαλόγους ολόκληρους και -αν μπορούσα να ζωγραφίσω- θα μπορούσα να σχεδιάσω και τις εκφράσεις των προσώπων που συμμετείχαν σε αυτούς.
Συνήθως δεν το προκαλώ και οι "αναμνήσεις" έρχονται μόνες τους. Αισθάνομαι σαν να είμαι υποχρεωμένη να παρακολουθήσω την ίδια σκηνή ξανά και ξανά και ξανά. Και τότε νιώθω σαν μικρό παιδί που μόλις είπε ή έκανε κάτι χαζό και ντρέπεται. Και μετά θυμώνω. Όχι με κάποιον συγκεκριμένα, ούτε καν με εμένα. Απλώς θυμώνω. Και θέλω να εξαφανιστώ για λίγο.


Για κάποιο λόγο αισθάνομαι εκτεθειμένη σε κάτι απροσδιόριστο.
Καλή χρονιά!