Δεν ξέρω τι κάνω. Μόνο τι χάνω ξέρω.

Αυτό που θες να γράψεις κ δεν μπορείς. Που δεν ξέρεις αν πρέπει να χαίρεσαι ή να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Ίσως δεν μπορώ να το ελέγξω, ίσως δεν είμαι αυτή που ήμουν, ίσως δεν μπορώ να τα έχω όλα. Ξέρεις τι θέλω; Να μου πεις ακριβώς τι μαλακίες κάνω, όπως κάναμε πάντα, όπως έκανες κ την ημέρα που ξεκίνησε όλο αυτό, με το συγκεκριμένο τόνο της φωνής σου που δεν μπορώ να φέρω αντίρρηση. Κι εγώ να μιλήσω με επιφωνήματα που δεν θα έχουν ουσιαστικό νόημα, αλλά εσύ θα τα καταλάβεις. Και αντί να κάνουμε όλο αυτό απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο.

"Πολλές φορές αναρωτήθηκα: από τι γίνονται, άραγε, οι παρέες και από τι χαλούν; Από ένα τραγούδι; Από ένα "γεια χαρά"; Από ένα "τι θα κάνεις το βράδυ;" Ή από κάποιες ενώσεις άγνωστων υλικών, που κυκλοφορούν μαζί με το αίμα, τις σκέψεις και τα συναισθήματα μέσα μας;"

 

Who's your best friend's best friend?

Είναι που δεν μπορώ να αγγίξω ούτε στο τόσο αυτά που κάνατε στα 5 σας. Δεν μπορώ να μπω ξαφνικά ανάμεσα σε 10 χρόνια και να έχω απαιτήσεις. Γιατί πάντα θα συγκλίνετε... Και είναι λογικό. Όπως και να το κάνουμε, από όποια μεριά κι αν το δούμε σίγουρα σε ξέρει καλύτερα, Όσος καιρός κι αν περάσει θα σε ξέρει καλύτερα. Γιατί έχετε μεγαλώσει μαζί κι αυτό δεν αλλάζει.
Είναι και το άλλο... Εκείνη πάντα καταφέρνει και σε κάνει να γελάς. Εγώ τι κάνω;!

Μου λείπει και κάπου στο δρόμο το χάσαμε...

Don't wait for luck, dedicate yourself and you can find yourself.

Όταν κάτι το θες πολύ, φέρνεις τον κόσμο ανάποδα -όσο μπορείς- για να το αποκτήσεις. Μέχρι που κουράζεσαι γιατί δεν ξέρεις τι άλλο πρέπει να κάνεις. Ή καλύτερα αν πρέπει να κάνεις κάτι διαφορετικό ή να συνεχίσεις ό,τι κάνεις ή απλά να αποχωρίσεις. Εγώ αυτό το θέλω υπερβολικά πολύ και είναι η πρώτη φορά μετά από καιρό που παλεύω με πάθος για κάτι. Γι' αυτό δεν θα σταματήσω μέχρι να το καταφέρω. Όχι τώρα, που βρίσκομαι λίγο πιο κοντά του και αναμφίβολα πιο κοντά από όσο έχω βρεθεί ποτέ. Και τα θέλω όλα. Όχι από εγωισμό. Απλά και μόνο γιατί εσείς μου μάθατε ότι πλέον είναι όλα ή τίποτα. Μα αν δεν μπορώ να τα έχω όλα -γιατί είναι λογικό να μην μπορώ- θέλω λίγη παραπάνω προσοχή και εμπιστοσύνη για να πεισθώ εγώ η ίδια ότι μπορώ. Και μετά μία ευκαιρία. Μόνο μία για να το αποδείξω σε όλους τους άλλους. Όμως, εσείς μου μάθατε επίσης πως τίποτα και κανείς δεν χαρίζεται. Ό,τι παίρνεις το παίρνεις μόνο γιατί το αξίζεις. Ή μήπως όχι;! Εγώ λοιπόν θα το παλέψω όσο αντέχω, ίσως και λίγο παραπάνω. Και θα γίνω αυτό που θέλω... ή αυτό που θέλετε εσείς. Κατά έναν παράδοξο τρόπο αυτά τα δύο ταυτίζονται...

Κι η εξήγηση θα 'ρθει κάποτε, όταν δεν θα χρειάζεται πια καμιά εξήγηση.

Δυο τρία κείμενα μισά,
μια οργή αδικαιολόγητη
και λέξεις που δεν έπρεπε να έχουν ειπωθεί.

Μα πού είναι όλα αυτά που θα κάναμε στα 15 μας;

Κάτι έρωτες τρελούς ονειρευόμασταν
και κάτι πάρτυ ως το πρωί.
Όμως...
Τρελοί έρωτες δεν υπάρχουν
μόνο εκείνοι που σε τρελαίνουν στην πορεία.
Που σε τρελαίνουν με την παρουσία, την απουσία και τη φυγή τους.

Κι εμείς μάθαμε να ζούμε σχιζοφρενείς στον παρανοϊκό μας κόσμο...