What the hell is going on now?

Και τι κατάλαβα;
Τι κατάλαβα που ήμουν αυθόρμητη; Τι κατάλαβα που ξεκαθάρισα τι νιώθω;
Τι κατάλαβα που για είμαι γαμηένη φορά ήλπιζα ότι θα παραμείνεις έτσι μέχρι το τέλος;
'Αλλη μια ώρα ήταν... Άλλη μια ώρα και τώρα δεν θα έγραφα αυτά.
Μα πάγωσες ξαφνικά.
Και δεν κατάλαβα γιατί.
Αυτό το βλέμμα σου όμως... Το τελευταίο βλέμμα...
Ήταν έντονο και δεν μπορώ να το ερμηνεύσω.
Κάτι πήγε να μου πει...
Δεν είμαι σίγουρη, αλλά γύρισα και έφυγα. Και δεν σε είδα να φεύγεις.
Τα λέμε...
Γιατί δεν είμαι και τόσο σίγουρη γι' αυτό;

Ξέρεις κάτι;
Δεν ήμουν "τυχερή" όταν ήρθε το λεωφορείο.
Γιατί ήθελα να κάτσω άλλο λίγο εκεί μαζί σου. Να παίξω με τα μαλλιά σου που σ' αρέσει, να πειράξεις το κοκκαλάκι στα δικά μου, να μου πάρεις το μαξιλάρι, να με πάρεις αγκαλιά και να μου κρατήσεις τα χέρια και καλά για να μην σε πειράζω αλλά μετά να χαλαρώνεις και να μένουμε εκεί για λίγο, να σου χαϊδεύω απαλά τα δάχτυλα κι εσύ το πρόσωπο ίσα ίσα για να αισθανόμαστε ο ένας τον άλλο εκεί, να βγάλουμε κι άλλες φωτογραφίες, αστείες και μη, καλλιτεχνικές ή ίσως όχι...

Μπορεί να κάνω λάθος. Μπορεί αύριο να μου στείλεις καλημέρα και να με πεις υπναρού.
Μπορεί πάλι και όχι.


Δεν ερωτεύομαι. Δεν ερωτεύομαι. Δεν ερωτεύομαι.

Η αυριανή μέρα θα δείξει.

Εγώ δεν ήμουν έτσι, σου είπα. Και ρώτησες τι άλλαξε.
Τι να σου πω κι εγω, τι να μου πεις κι εμένα...
Θυμάσαι που μου είχες πει οτι νομίζεις πως έχω αλλάξει; Τώρα καταλαβαίνω απόλυτα τι εννοούσες.
Ετοιμάζομαι να κάνω κάτι που πριν καιρό δεν θα έκανα με τίποτα.
Και δεν ξέρω τι φταίει. Πραγματικά δεν ξέρω.
Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό.
Γιατί είναι γλυκός και αισθάνομαι άνετα και νιώθω ότι πάω να τον γνωρίσω καλύτερα από άλλους.
Απλά δεν ξέρω αν είναι ό,τι έψαχνα να βρω.
Δεν ξέρω τι γίνεται μέσα και γύρω μου φίλος.



Σήμερα πέφτουν αστέρια. Δεν έχω δει ποτέ αστέρια να πέφτουν. Πάντα ήθελα. Αλλά όχι μόνη μου. 
Σήμερα δεν θα δω τα αστέρια που πέφτουν. Ίσως την επόμενη φορά. Ίσως όχι μόνη. 

Αλλόκοτες σκέψεις μιας ακόμη νύχτας...

Ιιιιι τι ξεφτίλα απόλυτη είναι αυτή; Τέλη Ιουλίου και ούτε ένα κείμενο να δηλώνει την ύπαρξή μου;  Ντροπή! Ναι έχω όρεξη και η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω από που την αντλώ. Τι να πω, μπορεί να με εμπνέει η νύχτα!:ρ
Και ενώ ο χρόνος κυλά ήσυχα εγώ δεν ξέρω τι θέλω. Στην κυριολεξία. Όταν είχε αρχίσει αυτό το καλοκαίρι είχα πει ότι το μόνο που ήθελα ήταν ηρεμία. Δεν ήθελα να συμβεί τίποτα που να με κάνει να βγω από τον λήθαργο.Τώρα όμως δεν είμαι και τόσο σίγουρη. Θέλω ένα ήρεμο, σχεδόν βαρετό καλοκαίρι μόνο για να γεμίσω τις μπαταρίες μου ή μήπως θέλω κάτι παραπάνω; Έναν καλοκαιρινό έρωτα ας πούμε; Ξέρεις από αυτούς που είσαι μαζί με έναν άνθρωπο και πηγαίνετε μαζί στις παραλίες και τρώτε παγωτό και βουτάτε μαζί και τον βρέχεις και μετά σε παίρνει αγκαλιά και βγαίνετε έξω και κάθεστε πάνω στην άμμο και γίνεσαι χάλια αλλά δεν έχει καμία σημασία. Από αυτούς που σε κάνουν να ζεις ένα καλοκαίρι που δεν ξεχνάς. Ίσως το μόνο που θέλω να είναι ένας άνθρωπος που θα μου πει "Είμαι εδώ. Και θα μείνω. Θα μπορείς να με βλέπεις, να με αγγίζεις, να μ' αγκαλιάζεις, να με φιλάς, να μου μιλάς." Το μόνο σίγουρο είναι ότι την επόμενη φορά που ο έρωτας θα μου χτυπήσει την πόρτα θέλω να είναι μαζί με την σιγουριά και την ασφάλεια. Πολλά ζητάω ε;
Και τώρα μία μικρή υπόσχεση στον γλυκό εαυτούλη: Από 'δω και στο εξής ό,τι κι αν γίνεται, όπου κι αν πάω, θα έχω πάντα μαζί την φωτογραφική μηχανή. Πάντα είχα ένα κόλλημα με την φωτογραφία. Ήρθε καιρός να το παρώ στα (λίγο πιο) σοβαρά. Κάθε στιγμή θα φυλακίζεται μέσα στην φωτογραφική. Ναι την ροζ ψηφιακή μηχανή με την ανάλυση των 8 megapixels. Όλοι από κάπου δεν ξεκινάνε; Κάτι τέτοιο βέβαια προϋποθέτει την αγορά καινούργιας κάρτας μνήμης, Θα γίνει κι αυτό μέσα στην εβδομάδα.

Είναι βράδυ και νομίζω είπα αρκετά. Να περνάτε ένα όμορφο καλοκαίρι και ίσως κάπου εκεί έξω, φωτογραφίζοντας να βρω και εγώ αυτό που ψάχνω! Καληνύχτες;*

...αλλά πάντα μπορείς να σηκώσεις το κεφάλι ψηλα και να κοιτάξεις τον ήλιο!

Γειααα:) Τι κάνετε; Εγώ κάνω μόνο αλλαγές. Αλλαγές σε συναισθήματα και συνεπώς στη ζωή μου, αλλαγές στο δωμάτιο, ε ήρθαν και οι αλλαγές στο λατρεμένο ιστολόγιο. Είναι πολύ ροζ; Θα δείξει, μπορεί να το βαρεθώ και να αλλάξει πάλι. Όπως ίσως έχεις καταλάβει αυτό το κείμενο δεν θα έχει θέμα!
Κι επειδή ακριβώς δεν θα έχει θέμα, θα πω κι εγώ τον πόνο μου! Αλεποχώρι το σ-κ. Ωραία ήταν δεν μπορώ να πω! Για να είμαι ειλικρινής το χρειαζόμουν. Και τη θάλασσα χρειαζόμουν. Σε ηρεμεί ρε παιδί μου! Αυτό που δεν χρειαζόμουν ήταν τα καψίματα. Η απεγνωσμένη προσπάθεια μαυρίσματος όχι μόνο δεν είχε αποτέλεσμα, αλλά κατέληξε σε κόκκινα σημάδια κυρίως στην αριστερή πλευρά του σώματος. Υπέροχα!-.-

Και μια που λέμε για παραλίες, άμμους κλπ, θέλω να δηλώσω ότι έχω ξεκινήσει beach volley. Γουαου?! Κουραστικό μεν, όμορφο δε. Όσο κι αν γκρινιάζω κάθε φορά που γυρίζω, η αίσθηση της άμμου στα πόδια είναι υπέροχη. Και γενικά η όλη ελευθερία που νιώθεις όταν παίζεις.Βέβαια δεν είναι και τόσο υπέροχη η άμμος που κολλάει στα χέρια, η άμμος που μπαίνει στα μάτια, η άμμος πάνω στο μπουκάλι σου!
Σήμερα είναι και ο τελευταίος -φιλικός- αγώνας volley (σκέτο χωρίς beach!). "Πολύ καλή εμφάνιση" είπαν για την προηγούμενη φορά. "Δεν επαναπαυόμαστε σε μια καλή εμφάνιση" είπε η προπονήτρια και ένα δίκιο το έχει.
Και για να κλείσουμε, πάρτε μία Θεωρία της Ράνιας:

Χαμογελάω ξανά -ακόμη και με λίγη προσπάθεια! Πολλές φορές τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα περιμένουμε ή όπως τα θέλουμε. Απογοητεύεσαι, πονάς, κλαις και αυτό μπορεί να κρατήσει καιρό. Σημασία όμως έχει να μην βυθιστείς σε αυτό. Να έρθει η στιγμή που θα πεις "Ως εδώ!", θα βγεις να κοιτάξεις όλα αυτά που έχανες τόσο καιρό και θα φωνάξεις "Έρχομαι!"