...τώρα αν φύγεις θα 'ναι ιεροσυλία!

Ει:) Πόσο καιρό έχουμε να τα πούμε; Αρκετό ε; Επέστρεψα λοιπόν! Συνεχίζω να είμαι καλά και αισιόδοξη για τα πάντα γύρω μου. Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο είναι καλό αυτό. Ροζ συννεφάκι-πραγματικότητα. Κάποια στιγμή θα το αναλύσουμε! Η ανάρτηση ξεκινάει επίσημα κάπου εδώ αν και βασικά δεν έχω να πω πολλά.

 Από το πρωί λοιπόν (ναι εντάξει μαμά, 12.30 η ώρα θεωρείται μεσημέρι-.-) ξύπνησα με μια αίσθηση ότι θα συμβεί κάτι κακό και αρκετά σοβαρό και αυτή τη στιγμή έχω καταλήξει να ανησυχώ για τα πάντα. Φοβάμαι πολύ και δεν ξέρω καν γιατί.Τέλος πάντων, προσπαθώ να μην το σκέφτομαι και ελπίζω εγώ να μην έχω ένστικτο!
Ο Μάρτης έχει αρχίσει να μου σπάει τα νεύρα. Και για να γίνω πιο σαφής, ο καιρός του Μάρτη έχει αρχίσει να μου σπάει τα νεύρα. Δευτέρα-Τρίτη-Τετάρτη έχει κρύο και βγαίνουμε με φούτερ και μπουφάν, Πέμπτη-Παρασκευή είμαστε ΟΚ με μια ζακέτα. Ε αποφάσισε επιτέλους! Μ' αρέσουν οι μέρες με ήλιο πάντως! Ξέρεις, βγαίνεις για διάλειμμα και δεν σκέφτεσαι ότι πρέπει να βάλεις το μπουφάν σου και να μείνεις μέσα, δίπλα στο καλοριφέρ στριμωγμένος με πολύ κόσμο. Έλα 'ντάξει, ίσως είμαι λίγο υπερβολική:ρ Ναι, λίγο!
Δεν μπορώ να σκεφτώ. Θέλω απλά να περάσει αυτή η μέρα. Γαμώ τα προαισθήματά μου! Καληνύχτα;*


*Για τον τίτλο ευθύνεται ο lampsi 92,3!:p

Καινούργια αρχή; Δεν ξέρω, μπορεί. Το μόνο που ξέρω είναι ότι είναι ωραία.
Είναι ωραία φίλε.
Είναι ωραία να μην παλεύεις καθημερινά με τον εαυτό σου.
Να χαμογελάς χωρίς τύψεις.
Να χτυπάει το ξυπνητήρι και να έχεις έναν επιπλέον λόγο να σηκωθείς.
Ε να, μπορεί να τον πετύχεις στο δρόμο και να σου πει μια "καλημέρα".
Μια καλημέρα απλή, ξερή, τυπική. Κι όμως, μπορεί να σου φτιάξει τη μέρα!
Να είσαι μονίμως αλλού. (αλήθεια, πόσος καιρός έχει περάσει από την τελευταία φορά;)
Να μην μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του, γιατί πολύ απλά θες να αναλύσεις τις κινήσεις του.
Να μην μπορείς να πεις δύο λέξεις σωστά γιατί τον σκέφτεσαι.
Να είσαι διατεθειμένη να μείνεις έξω σε όλο το 10λεπτο διάλειμμα ενώ κάνει υπερβολικό κρύο μόνο και μόνο επειδή του ήρθε να γίνει παγοκολόνα.
Να σε απογοητεύει λίγο κάθε μεσημέρι γιατί άλλα είχες φανταστεί, αλλά το επόμενο πρωί να χαμογελάς συνεχώς -ξανά!
Νιώθω δυνατή τώρα. Μετά από πολύ καιρό, νιώθω δυνατή. Νιώθω ότι μπορώ να κάνω τα πάντα. Ότι όλα μπορούν να γίνουν. Ότι όλα θα γίνουν.
Δεν κλαίω πια τα βράδια. Μόνο ονειρεύομαι. Πάντα ονειρεύομαι.
 Όνειρα ελεύθερα, ξεχωριστά. Όνειρα -επιτέλους- χαρούμενα. Φωτεινά, χωρίς σκιές να με τρομάζουν. Όνειρα μόνο με χαμόγελα.
Και κοίτα... ελπίζω ξανά. Ελπίζω, ναι! Κάθε μέρα σε κάτι διαφορετικό.
Όλα φαίνονται ξανά υπέροχα. Τίποτα δεν είναι λάθος.
Ακούς; Τίποτα!
Παντού υπάρχει η αισιόδοξη πλευρά, αρκεί να ψάξεις να την βρεις. Και από 'δω και πέρα αποφάσισα να την ψάχνω.
Όλα θα είναι διαφορετικά αυτή τη φορά.

Different from them

Everyone in this world
is completely the same
I don't care if they are
if they don't laugh at me
No one in this world
understands what I really am
They will one day
Now I will stop crying

If you love me, say it
Yeah, e-yeah, e-yeah, e-yeah, e-yeah
I 'll never run and hide
and you know it very well

If you want me, say it
Yeah, e-yeah, e-yeah, e-yeah, e-yeah
I 'll be with you
if you don't want me to change


Chorus 1:
I'm not like them
I don't like skirts and blouses
that are likeable to them

I went out to the streets
and screamed it then
but no one understands again
what I'm trying to say
I'm different from them

If you don't want me, babe,
the way I really am now,
search for an other lady
She will like you maybe

I know I am myself, yeah
I know I 've something different
And I like it, babe,
I like the fact I'm crazy

If you don't love me, say it
Yeah, e-yeah, e-yeah, e-yeah, e-yeah
You will stay alone
'cause I will be forever myself

If you don't want me, say it
Yeah, e-yeah, e-yeah, e-yeah, e-yeah

I will leave you first
'cause I want to be myself

Chorus 2:
I 'm not like them
I don't like their behaviour
and the way they act always

I 'll keep on living the way
I like to live
'cause all I know is that
I'm different from them

"Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία", Ελπίδα Ισμαήλ

Θα περάσει...

και είναι αυτές οι στιγμές...
Οι στιγμές που θες να τους έχεις μπροστά σου όλους.
Όλους αυτούς τους ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή σου.
Θες να τους έχεις εδώ μπροστά σου και να τους κατηγορείς.
Να τους κατηγορήσεις για τις μέρες που σε πλήγωσαν.
Έναν έναν ξεχωριστά.
Να μην τους αφήσεις να μιλήσουν. Μόνο να τους έχεις απέναντί σου και να τους κατηγορείς.
Να τους μοιράσεις τις ευθύνες, τις δικές τους ευθύνες, που πήρες για να είναι αυτοί εντάξει.
Να τους απαριθμήσεις τα "εγώ φταίω" και "δεν πειράζει" που είπες για να μην στεναχωρηθούν.

Αλλά δεν μπορείς να το κάνεις. Καλύτερα ίσως.

Όχι, δεν είναι τίποτα.
Φταίει μάλλον που έχω να βγω πέντε μέρες.
Φταίει μάλλον που δεν έχω πάει σχολείο.
Φταίει μάλλον που βλέπω συνέχεια αυτούς τους δυο ανθρώπους.
Φταίει μάλλον που με κούρασε το σπίτι.
Φταίει μάλλον που είμαι άνθρωπος και καμιά φορά ξεσπάω.